Teraz jest inaczej

   A dzień doby, moi kochani! dla niektórych taki blog jest pewnie niemałym zaskoczeniem, ale przyznam się Wam w tajemnicy, że bardzo tęsknię za blogowaniem.. Robię to od wielu lat i naprawdę ciężko jest mi się pogodzić z brakiem czasu na to, co tak naprawdę kocham. Pisanie opowiadać sprawia mi ogromną radość i satysfakcję, ale niestety - liceum nie daje mi już tyle swobody ile dawało choćby gimnazjum. W każdym razie jestem z powrotem, tym razem w nieco innej formie. Na tymże blogu będę Was katować (oj tak, dobrze widzicie - zamierzam Was dosłownie torturować) moimi przemyśleniami na różnego rodzaju tematy - począwszy od piłki nożnej a skończywszy na moim samopoczuciu. Postaram się, aby było ciekawie, z nutką humoru i sarkazmu. oj tak.

   To może od razu przechodząc do rzeczy. Święta, święta i po świętach. Niestety pogoda za oknem nie wyglądała jak na powyższym zdjęciu, bynajmniej, a wielka szkoda, ponieważ śnieg kocham, uwielbiam i adoruję. Zima jest dla mnie najpiękniejszą porą roku, choć wiele osób robi wielkie oczy, kiedy to słyszy. Nie do końca rozumiem ich zaskoczenie. Ale tak to jest, gdy wszyscy lubią tylko lato. Lato, lato. A dlaczego? Bo WAKACJE! A ja znów będę odstawać od społeczeństwa - wolę ferie zimowe! Tere fere KUKU! Ja pieprzę, źle ze mną. Ale wracając do świąt. Już od dawna wiedziałam, że nie będą one najlepsze w moim życiu i nie myliłam się. Co prawda nic tragicznego się nie wydarzyło (spoko, nie będę się użalać, jakie to ja mam straszne życie, chomik mi zdechł, chłopak mnie rzucił, upiłam się na imprezie i przespałam z trzynastolatkiem, o nie, okres mi się spóźnia), ale kompletnie nie czułam tej atmosfery - pierwszy raz w życiu nie siedziałam w nocy, nie mogąc spać i czekając na Mikołajki, Wigilię czy co tam jeszcze było. Na Sylwestra też jakoś specjalnie nie czekam. Plany są, owszem, ale.. nie jest to impreza pokroju projektu X, tylko spotkanie w najbliższym gronie przyjaciół. A Wy, co planujecie? Pochwalcie mi się, z pewnością robicie coś ciekawszego niż ja! ; )

   Tak sobie patrzę na ten post i mam ochotę poruszyć teraz jeszcze milion innych spraw, ale dzielnie tłumaczę sobie, że na to jeszcze przyjdzie pora. Póki co żegnam się z Wami, by zanadto Was nie zanudzić.

   Jeszcze tak na koniec: ten blog stworzony został głównie z myślą o moich czytelnikach, by mieć z Wami jeszcze jakikolwiek blogowy kontakt, bo naprawdę zależy mi na Waszej obecności na moich blogach. Liczę, że będziecie to czytać i mnie nie opuścicie.

   Do napisania, kochani!